આંખ છે મારી હરણ કોને  ખબર

આશ છે મારી ઝરણ કોને  ખબર

જીવવું પળ પળ અહી આનંદથી

આવશે ક્યારે મરણ કોને  ખબર

માનવીને આશ હોવી એ તરસ

દુનિયા દેખાય રણ કોને  ખબર

થાય છે વૃક્ષો પછી ઘેઘૂર 'જો

વાવજે આજે જ કણ કોને ખબર

હું એક ભીંત -

હું એક સીધી સપાટ ભીંત
બધાજ લપસી પડે છે
.ખરબચડી બની કોઈને ચૂભતી નથી
હા !!
છિદ્રોમાં આંસુની ખારાશ પીધી છે -
પીડા લીધી છે
ને સખત બની છું ,
ધક્કા ,મુક્કા કે લાતથી હલી જાવ એવી નથી
તાપ તડકા કે વરસાદમાં પણ અડીખમ .....
અને ...
હૂંફ અને પ્રેમ માટે
આધાર અને ટેકો,
 તો-
આબરૂ માટેતો ક્ષિતિજ બની  વીંટળાઈ જ જાવ ..
વા તડ ન બની જાવ ,માટે સતર્ક એવી હું
મને ખખડાવું પણ ખરી..કારણ મને આકાશ ગમે છે....અને બાળપણ રમે છે,
મારામાં .....
 કહું !!!!
મારા ખોળે સ્મરણોને ઉછેરું
ક્યારેક હું પણ ઇતિહાસ બની જઈશ ,
અને ઉગી નીકળશે "મારાપણું "

રેખા જોશી -

છબછબ  છબછબીયાં કરીએ સહિયર
હાલ્ય હાલ્ય હૈયેં ભરીયે સહિયર

સાંબેલાની ધારે ઘોર અંધારે
આવ્યો છે વીજની ચમકતી ધારે
ટપ ટપ ટીપાં થઈ ખરીયે સહિયર ....હાલ્ય ,


એનાં અણસારે મોરલા જો નાચે
રૂદિયાની ભાષા વાલમ જો વાંચે
એમાં ઢળકતી ઢેલને ચિતરીયે સહિયર.....હાલ્ય


રેખા જોષી -

મારું ભારત -


ભોળા ભેરુ સૌ સાથે વસે કહું છું તમને વાત
આવી છે ભારતની જાત ...


નાના મોટા બધાય ગામે ગામ માનવતાની છાપ ,
હળી મળીને હૈયાં સીવે પૂરે દુઃખની એવી ખાંપ
ખમીરવંતી પ્રજાની દૂર દૂર દેશે થાતી આવી વાત
આવી છે ભારતની જાત ...


સાહસ કરી સીમાએ સૈનિક ..સૌને એ પડકારે
મૂકી દે માથું ''માં ''ની સામે એકજ એવા થડકારે
મારે નહીં મટકું ને રક્ષા કાજે જાગે આખી રાત
આવી છે ભારતની જાત.....


ડાળી -પાન લીલાં લહેરે મોંઘેરું મૂળ છે એનું ખેતી
આવી આવી ચારેય દિશા ઓવારણાંએના લેતી
રંગે રૂપે નોખી નોખી ભાતીગળ છે એની ભાત
આવી છે ભારતની જાત....


રેખા જોષી -અમદાવાદ

ગઝલ -

ચાલને જાતથી પર થશું
આભથી વેંત ઉપર થશું

ફૂલ તું વાવ સુગઁધ હું
આપણે પછી સરભર થશું

ઉગતા જો કમળ તો અમે
જળ બની આમ સરવર થશું

પાન પણ જો હવાથી હલે
થડ થઈ આજ પગભર થશું

ટોચને આંબવા જાય પગ
ભૂલશું મૂળ ભરભર થશું

રેખા જોષી -

ગઝલ

બની લે હવે લાગણી રણ

રિસાઈ ગયા આપણા જણ

હવેતો બતાવોજ કારણ

સદીઓ બની કેમ આ ક્ષણ

બહુ દુઃખ થતું હોય જ્યારે

સબંધો વિખેરાય કણ કણ

બરફ ઓગળે મિત્ર ,માણસ?

અડીખમ રહે સાથ ''હું ''પણ

સમજ તું હવે જો  આ બધું

હશે પ્રેમનું આ જ મારણ

રેખા જોષી -

ગઝલ

લગાતાર હું યોગ પાછળ મરું છું
પછી રોજ હળવી બનીને  ફરું છું

તરત વશપછી આમ ત્યાગી શકું છું
અને ચિત્તમાં ભોગ તારા ધરું છું

અરે તું મજાને ભરી લે નયનમાં
કહીને બધા સોગ ખારા હરું છું

રહી છળકપટ વગર પામું પ્રભુને
થતી  વૃદ્ધિ સંજોગ પ્યારા વરુ છું


સફરમાં ઘણી આવશે લાલચો પણ
કહું જીવવા જોગ ભારા ભરું છું



રેખા જોશી –

એક ગઝલ

સમજણ ઈચ્છાઓનું અહી ઝારણ સમજ તું આમ જો

આશા અપેક્ષા દુઃખનું કારણ સમજ તું આમ જો

ભારે નથી જો આ હવા 'હું' જેમ, એતો જો ફરે

હળવી રહે   રાખે નહી ભારણ સમજ તું આમ જો

રૂપો અહી બદલી શકો પણ બદલશું  સ્વરૂપ ને ?

જો આજ છે અંદર બધું કારણ સમજ તું આમ જો

ભીતર જશું ને વાત કરશું જાત સાથે એજ લત

વિસ્તાર અંદર થાય એ તારણ સમજ તું આમ જો

કપટી રહીને મિત્રતા મળશે નહી આ જગતમાં

કેવું સબંધોનું હશે મારણ ?સમજ તું આમ જો

રેખા જોશી -

ગઝલ

હું જ તારો શ્વાસ તારૂ હાસ છું ને 
એટલે તારી જ માટે ખાસ છું ને

હું કદાચે કારતક કે માગશર છું 
એક બસ તું મિત્ર બારેમાસ છું ને

હું જ ભૂલો હું જ દોષી શું કહેવું 
તું જ કાયમ જો વફાનો દાસ છું ને

ચાલને હું કાન તું રાધા પછી જો 
તું જ પૂનમમાં રમાતો રાસ છું ને

આમ ક્યાં સુધી અહી ભટકે ફકીરી 
તું જ ગમતું, લે હવે આવાસ છું ને

રેખા જોશી -

ગઝલમાં -ગાગા -ગાગા -ગાગા -ગાગા  નો એક પ્રયોગ

આંખોએ સપના જોયા છે
માટે બે આંસુ ખોયા છે

જો ટશરો લોહીની ફૂટી
નસનસમાં જગના ઘોયા છે

રખડી ભટકી આવી ઉભી
રસ્તાઓ જ્યાં જ્યાં રોયા છે

સૂરજ થાવું જળની માટે
સાગરના પગને ધોયા છે

આ માણસ પોતે ખંજર છે
માયામાં જેઓ મોહ્યાં છે

રેખા જોશી -

પરોઢ -

બાગમાં પૂષ્પના તોરણ બાંધે છે કોઈ
ઉગતી પરોઢને  બારણે
આ સુગંધની સવારી કોને કારણે ?

પાંદડી મહી ઝાકળને સાંધે છે કોઈ
ઉગતી પરોઢને  બારણે
આફૂલોની વાતછે ન્યારી કોને  કારણે ?

અવનીના અંધકારને પીવે છે કોઈ
ઉગતી પરોઢને  બારણે
 ઉજાસી તડકાની વાત છે પ્યારી કોને  કારણે ?

આભની લાલીને નીરખે છે કોઈ
ઉગતી પરોઢ ને બારણે
સોહામણી સવાર છે અમારી કોને કારણે ?

વાતા  આ વાયરે ઉડે છે કોઈ
ઉગતી પરોઢને બારણે
આ વ્યોમ સાથે વિહંગને છે યારી કોને કારણે ?

લાગણીને ટેરવે સુતેલા શમણાં જગાડે કોઈ
ઉગતી પરોઢ ને બારણે
આ કાજળ શી આંખ્યું જાગે છે મારી કોને કારણે ?


રેખા જોશી

ગઝલ -

અરે ધસમસ ધસે સરસર સરે ભાગે સમય આગળ
 જવાનીની કસોકસ મેં લગાવી છે અહીં સાંકળ

બહુ તપતા રહી તડકે તપાવી જાતને આવી
નથી ઝગમગ થવાને ભાત મારી હું નથી ઝાકળ ,

વહે છે આજ તારી આંખમાં આંસુ ખબર એવી
હતું એ મૌન થીજેલું અને લાચાર ગંગાજળ

ચણી લીધી ઇચ્છાઓને બધી ભીંતો મહી લાગટ
છતાં પડઘાં બની પડઘાય છે આશા અહીં સાંભળ

કહું છું હું મને, સાચી હશે તું જો પછી જોજે
તને મળવા અહીં ખુદા જ પોતે આવશે પાછળ

નવેસરથી જ આલેખું કથાને હું ,કદાચે જો
નવી આ કાલ માટે તે બને કોરો જ કાગળ

રેખા જોશી 

મારા  હૈયાંની વાત,મારી પાંપણે અટકી,
વાલમની વાટ જોતાં,આંખ મારી મટકી,

જોને સખીરી ચાંદ કેરી પૂનમની રાતડી,
કરવી છે આંખને આંખ સાથે વાતડી,
કહું  શરમ ના શેરડે વાત મારી લટકી.....
મારા હૈયાની વાત મારી પાંપણે અટકી

હવેતો આવ છોગાળાછબીલા વાલમાં,
મારે રમવું છે તારી  થાપકેરીતાલમા
ધક ધક  ધબકયુ હૈયું ને એવી હું છટકી..
મારા હૈયાની વાત મારી પાંપણે અટકી

-

પાંપણે પ્રતીક્ષા ઢાળી છે
ઊંઘને પાછી મેં વાળી છે

આ હવા લાગે વૈશાખી ને
મેઘલી રાતે મેં ખાળી છે

એક હાથ તારો ને મારો
સાથમાં પ્રભુની તાળી છે

'જીવવું 'આ એવો પડછાયો
આમ જાત ને જો પાળી છે

વાંસળી વાગે તો મીરા છું
લે હવે કાયાને ચાળી છે 

પરી


એ અચાનક આવી ચડી ,
ને પતંગીયાની માફક
ફરી વળી
ઘરની દિવાલો રંગોથીભરી -
એની ચકોર નજર
ક્ષણભર અતિતમાં સરી ,
ગઈકાલની
રક્તવર્ણી પગલીઓમાં હતું
ડહાપણ નું વજન ,
બની હતીમુગ્ધા
આજે મેઘાવીની ,
મારા સ્વપ્નની હતી ,જે પરી
,ગઈહતી સાસરે ,કોમળ કોમળ
ડગભરી ......

રેખા જોશી

પડછાયો /


માણસ એક પડછાયો,
સદા સૂરજ સાથે સચવાયો,
ધીમે ધીમે મધ્યાને,
પોતે પોતાનાંમાં જ સમાયો,
ઢળતી સાંજે અંદર બહાર
આગળ પાછળ એ લંબાયો
છાયા બની ક્યારેક પથરાયો,
ને અંધારે એકલવાયો
ના એ પકડાયો ના સમજાયો
જૂઓ આ પડછાયાનો ખેલ,
કેવો? અદભૂત ખેલાયો...
આ પડછાયો......એક ....
માણસ ....જે .....
અંજવાળા નો સાથી
અંધારાનો ???

લગ્ન તિથી .


માત્ર સમયનો ,
સરવાળો જ નથી ,
આ લગ્ન -ગાળો ,
પ્રેમ ,સ્નેહ ત્યાગ ને સમજણ નાં
તણખલા થી બાંધેલો ,
તારો મારો હુંફાળો માળો .
આજે આ લગ્ન પૂરાં કરે છે ,
ત્રેવીસ સાલ છતાં.........
આ ક્ષણ હજી બની નથી ,
ગઈ કાલ ...........
ઉમેરતું જાય કોઈ વ્હાલ .
મઘમઘતી આ સુગંધ ભરી
લગ્નક્યારી,તારી ને મારી ,
સમજણ ને છે ,આભારી ....................
'હું ને 'તું' ને ક્યાય ,અવકાશ નથી
હવે બધી જ વાત સહિયારી .
કારણ ???
મોહતાજ નથી તિથી કે તારીખ
પ્રેમ જ પ્રેમ જ્યાં નખશીખ ....

અહેસાસ.

મલકાતી,ધવલ આ ચાંદનીઍ ,
પુછયું;
મંદ મંદ હવા,
નીકળી તું ક્યાં જવાં?
મેં કહ્યુ;
હોય જો ઍ પાસ,
તો બની જાય,
બધું ખાસ
પછી હોય
પૂનમ કે અમાસ?
ઍ નહીં તો,
શીતળ ષ્વેત ષ્વેત...
લાગણી ભય્રો
ઍનો અહેસાસ....
ઍ તો,
વાંસળીનાં સૂરમાં,,
ચાંદનીનાંનૂરમાં
પગની નૃપુરમાં,
બની ઊજાસ......
મારાં ઉરમાં....

લઘુકાવ્ય -


મુગ્ધ અમે ,મદહોશ
શબ્દથી ભલે ખામોશ ,
છીએ ઓતપ્રોત અંદરથી ,
અમાપ -ઊંડાણ છે એટલું
તસભાર ઓછું સમંદરથી ...?
''હું ''હવે ક્યાય નથી હવામાં ,
હોય વસંત ,પાનખર કે પછી -
બળબળતી બપોર......,
એકમેકમાં એકાકાર ,
અસ્તિત્વ જ્યાં ઓગળી ગયું ,
કરી દીધું જ્યાં અર્પણ ,
બની ગયું એ જ મારું દર્પણ

રેખા જોશી ..

વતન -

ભરી ગંધ ગોબરની,
 એ ગામડાની ગલી ,
થતું;-હાંફતા શહેર કરતાં
ઘણી યે ભલી ,
હતી  સાંકડી ખોલી
ને જે હતી હાટડી ,
ખબર લેવા-દેવાની
 જાણે હતી એ કડી। .
નજર જ્યાં પડે બંધ ઘર
,લટકે તાળાં ,
તણખલું જડે ના
વિખેરાયા માળા। ..
હવા પણ અજાણી ને
 લાગે પરાઈ ,
પુરાતી નથી
ખાલીપાની એ ખાઈ ,
ખખડતા જીરણ આ
 પીપળને પૂછું ,
-ને ભીંજાયેલ સ્હેજ લોચનિયાં લૂછું ,
ગયું ક્યાં રે ખોવાઈ
એ ગામડું ક્યાં ?
કશી ઓથ લેં પડું -પડું આજ જ્યાં -ત્યાં